Perfectie of imperfectie

Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Het is alweer even geleden dat ik een verhaaltje geschreven heb. De drang om mijn emoties op te schrijven is er niet minder om geworden, maar de tijd die ik daarvoor nodig heb staat stevig onder druk. Dat doe ik zelf, dat weet ik, maar ik doe het niet voor mezelf. Veel dingen komen samen en dus is het flink aanpoten, fysiek èn emotioneel. Daarbij loop ik niet zelden over een flinterdun lijntje tussen wat kan en wat niet meer kan. Tijdens de wintersport in januari heb ik voor het eerst in mijn leven een moment gehad dat mijn brein even zei: “tot hier en niet verder”. Waar ik even een stukje alleen ging skiën om mij hoofd leeg te krijgen, was het effect dat ik op de piste stond alsof ik 5 jaar oud was en voor het eerst van mijn leven een skipiste zag. Ik raakte de weg kwijt, letterlijk en figuurlijk. Skiënd alsof ik nog nooit eerder op twee latten had gestaan, willekeurig een lift naar boven pakken en daar proberen op het bord te kijken om te weten wat ik moest doen en waarheen. Vervolgens 10-15 minuten voor een bord staan en werkelijk nog geen flauw idee hebbend waar ik ben, waar ik heen moet, hoe het werkt en wel het besef dat mijn brein het gewoon even niet doet. Dat leverde me geen paniek op, wel ontreddering. Uiteindelijk ben ik “gewoon” naar beneden geskied en kwam in een ander dal terecht dan waar ik was gestart. Na een belletje kwamen Corine en Levi me ophalen. Een hele bijzondere ervaring, maar schijnbaar nodig en daarmee ook het signaal dat ik op en over de grenzen van mijn kunnen loop.

De hele wintersport was voor mij vooral heel ingewikkeld, vorig jaar het startpunt van alle ellende en dat betekent dat vanaf het moment dat we terug zijn de momenten vorig jaar met enige regelmaat de revue passeren. Bijna een jaar geleden, hoe dan? Ik had verwacht dat ik er na een jaar misschien iets van zou gaan begrijpen of dat er iets van acceptatie zou gaan komen. Er lijkt geen vezel in mijn lijf van plan überhaupt iets te willen begrijpen van Hilde haar dood, laat staan accepteren. En dat is oké.

Ik ben heel blij dat ik ervoor gekozen heb ook een coach in de arm te nemen om mij te helpen met het verwerken enerzijds, maar misschien nog wel meer met het herontdekken van mezelf anderzijds. Voor een aantal misschien niets nieuws, maar er zit iets van een perfectionist in mij. Daar heb ik nooit last van gehad, maar nu wel. Samen met de coach kwam ik erachter dat eigenlijk Hilde degene was die mijn perfectionisme kon reguleren. Ik schreef het eerder, zij kon mij laten vliegen als ik het nodig had, maar wist me ook weer op aarde te zetten als het moest. Nu moet ik dat perfectionisme ineens zelf reguleren en ik weet gewoon niet hoe, dat is een ingewikkelde zoektocht. Onderdeel van dat perfectionisme is mijn verantwoordelijkheidsgevoel, dat gaat ver, veel te ver. Iedereen in bescherming nemen, behalve mezelf. Daar bleek ook een linkje met vroeger te liggen. Waar mijn biologische verwekker eigenlijk nooit in zijn leven verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn daden en keuzes, doe ik precies het tegenovergestelde. Mijn coach kan dat zo heerlijk introduceren. “Ik ga je nu iets vertellen wat je niet wil horen”, om vervolgens mij midden in mijn hart te raken en ik weet dat het klopt. Ik kan en mag niet de verantwoordelijkheid voor anderen op me nemen, ik kan en mag niet voor anderen denken en conclusies trekken en toch doe ik dat continu. Ik geef anderen daarmee ook niet de kans mij te zien, mij te helpen, mij te begrijpen. Ingewikkelde shit.

En tussen al die ontdekkingen door nadert het moment dat de sleuteloverdracht van ons nieuwe huis plaatsvindt. Dat is al over een kleine 3 weken. De afgelopen maanden stonden dan ook in het teken van opruimen, voorbereiden, afspraken maken, plannen, en ga zo maar door. De verkoop van het eigen huis had ook veel impact. Het verkoopklaar maken van het huis ging weer op zijn Michèls, obsessief en intens. Het lijkt wel of ik niets meer kan in gewoon de eerste versnelling. Aan de andere kant heb ik vooraf met de makelaar een discussie gehad over wat wel of niet reëel zou zijn voor het huis. Mijn verwachtingen waren volgens de makelaar te ambitieus, al het werk wat ik in het huis nog gestoken heb overbodig, aldus de makelaar. Ja, totaal obsessief, maar uiteindelijk bleek mijn verwachting toch reëel te zijn, dus heb ik het niet voor niets gedaan. Daar zit ook het spanningsveld. Het perfectionisme heeft me altijd heel veel gebracht, maar nu Hilde er niet meer is om het te reguleren moet ik dat zelf gaan leren. Ik heb nu nog werkelijk geen enkel idee hoe, maar heb ook het vertrouwen dat dat wel weer komt. Het huis is dus goed verkocht en we staan aan de vooravond van een nieuw avontuur, zonder èn met Hilde. Hilde zal op veel plekken in het nieuwe huis terugkomen, zonder dat dat voor iedereen gelijk duidelijk zal zijn, maar wel voor ons.

En met het naderen van 2 maart als dag van de overdracht van het nieuwe huis, nadert daarmee ook 4 maart, de sterfdag van Hilde. Totaal bizar dat we haar al een jaar moeten missen. Tijd kent eigenlijk geen waarde meer. Dit jaar is zo belachelijk snel voorbijgegaan, terwijl ik nog nooit van mijn leven zo’n intens jaar heb beleefd, waar dagen soms maanden leken en waar gebeurtenissen van een jaar geleden zo onnoemlijk vaak voorbij zijn geschoten. Alsof ik 2025 20 keer achter elkaar heb doorgemaakt. Deze twee gebeurtenissen, allebei ongelooflijk impactvol, in één week. Om hier bij stil te staan krijgt het huis een naam, een naam die gaat over Hilde, maar die hopelijk ook gaat over het pad wat Noah, Levi en ik verder (moeten) gaan. De naam van het huis wordt nu door een meestersmid gesmeden en zullen we aan het huis monteren en deze vervolgens woensdag 4 maart onthullen. Hoe gek het ook klinkt, ik kijk er naar uit, nog steeds voel ik de ongelooflijke drang om alles te doen en te blijven doen om Hilde te eren, ook al krijg ik haar er nooit mee terug.

Druk met alles, druk met mezelf. Stapje voor stapje op zoek naar hoe ik de perfecte balans kan vinden in het toestaan dat ik ook imperfect mag en kan zijn.