Fijn

Fijn dat de kerstdagen voorbij zijn. Wat viel me dat onverwacht zwaar. Vooraf had ik er niet zoveel last van. Ik ben de laatste weken wel wat labieler, maar wijt dat vooral aan dat ik het huis aan het opruimen ben in verband met de verhuizing. Alles in huis is de afgelopen weken door mijn handen gegaan en alles heeft een verhaal, meestal mooie en fijne verhalen, soms juist niet. Kerst dit jaar had dezelfde planning als voorgaande jaren, 1^e kerstdag bij Hilde haar familie, 2^e kerstdag bij mijn familie. Eén ding was natuurlijk totaal anders, Hilde was er niet bij. Wat heb ik me deze kerst eenzaam gevoeld en wat heb ik dat niet zien aankomen. Het is bijzonder om in zulke liefdevolle omgevingen te zijn en je toch ongelooflijk eenzaam te voelen, eenzamer dan ik tot nu toe heb ervaren. Iedereen is compleet, maar ik niet. Ik weet heel goed dat eigenlijk niemand meer compleet is, maar ik voelde de leegte als de dag dat Hilde stierf. Misschien is het ook wel dat er een nieuw jaar aan komt en dat ik over een paar dagen moet zeggen dat mijn Hilde vorig jaar overleden is. Hoe gek misschien ook, maar dat voelt ineens heel ver weg om zoiets te zeggen, heel onwerkelijk, heel pijnlijk.

Of is het ook wel omdat het veel dagen zijn dat ik relatief stil sta, veel tijd heb om na te denken. Regelmatig verdwalen mijn gedachten in een doolhof van herinneringen, zoveel mooie herinneringen. Het eindigt iedere keer weer in niet zulke fijne herinneringen, namelijk die moeilijke laatste week van Hilde, met een waterval van tranen als gevolg.

Vooral dat laatste stukje, waarin Hilde voor zichzelf koos en ineens bij me weg was, blijft me achtervolgen, blijft in mij hoofd rondspoken. Ik begrijp heel goed dat dit voor Hilde niet anders kon, zij had al haar energie nodig om zich op haar sterven voor te bereiden. Ik was alleen totaal niet voorbereid dat ik haar daar ineens kwijt was. Dat voelde (en voelt nog steeds) zo ingewikkeld. Ik heb het er toen niet met Hilde over gehad, want ik wilde haar daar niet mee lastigvallen. Sinds een aantal weken heb ik wat hulp van een coach. Daar heb ik ook aangegeven dat ik dit stukje maar niet opgeruimd krijg. Toen ik haar dit vertelde vroeg ze me: “heb je het Hilde verteld?” Ik zei uiteraard van niet. “Dan heb je haar de kans ontnomen er iets mee te doen, er iets van te vinden en er samen met jou een weg in te zoeken”. Hoe gek het ook klinkt, dat werkte bevrijdend. Het klopt, ik heb de keuze gemaakt het niet bij Hilde aan te kaarten en dus zijn de gevolgen ook voor mezelf. Dat laatste vind ik makkelijker mee om te gaan dan wanneer er ook een stukje bij Hilde zou liggen. Het antwoord ligt nu ook bij mezelf, dat is ogenschijnlijk een kleine stap, maar voelt toch als een immens grote stap voor mij.

Wat de laatste weken me vooral vertellen is hoe kwetsbaar mijn rouwproces is. Soms voel ik me al weer een hele kerel, er blijft echter heel weinig voor nodig om we weer even dat kleine ventje te laten voelen. Ik vind dat niet zo erg, daar kan ik goed mee dealen.

Mijn grote hulpvraag bij de coach is om minder streng voor mezelf te worden, of positief geformuleerd, lief kunnen zijn voor mezelf. Iedere keer dat ik dat weer zeg lukt het me een dag of twee dagen en dan verval ik weer in dat strenge gedrag, waar zelden iets goed genoeg is, vooral als het om Hilde gaat. Ik weet dat ik alles in mijn macht heb gedaan voor Hilde, toen ze nog leefde, maar ook toen ze stierf. Ik doe alles om haar te eren en te blijven eren, maar toch heb ik iedere keer het gevoel dat het niet genoeg is, dat ik niet goed genoeg ben. Ik weet echt wel beter, maar toch is er iedere keer dat gevoel.

En dus ga ik moedig weer voorwaarts, op mijn pad, op mijn route, op mijn weg, zonder Hilde en toch met Hilde. Het is en blijft hard werken, met ups-and-downs. Wat mij misschien eenzaam heeft doen voelen is dat ik Hilde haar liefde ongelooflijk mis, en misschien ook wel het besef dat ik dat gemis aan liefde moet gaan vullen met liefde van mezelf. Work in progress dus.