Lucht

Na bijna 8 weken ploeteren, overleven, twijfelen, bloed, zweet en héél veel tranen voel ik ineens weer lucht, ruimte en perspectief. Vandaag is de keuken in het nieuwe huis geplaatst en ineens voelt het als een huis, als mijn huis, als ons huis. Tot kort daarvoor was het vooral een gigantisch bouwproject waar alles wat maar fout kon gaan ook fout leek te gaan. Zelden heb ik zoveel kwartjes achter elkaar de verkeerde kant op zien vallen. Ik werd er moedeloos van, twijfelde constant of ik er wel goed aan heb gedaan dit avontuur nu aan te gaan. Ik had heel duidelijk een beeld van hoe ik het wilde hebben, maar dat beeld vertroebelde bij elke tegenslag een beetje meer. Alles wat ik opentrok of kaal maakte, had een nieuwe tegenslag voor mij in petto. Veel verborgen gebreken. Gesprekken hierover met de verkoper waren allesbehalve prettig te noemen, het was mijn probleem was hun stelling. Nachten heb ik wakker gelegen, twijfelend aan de ene kant, oplossingen zoeken aan de andere kant, tot ik het moment bereikte dat ik me realiseerde waar ik goed in ben. Focussen op wat ik zelf kan, niet focussen op wat de ander niet gedaan heeft. De knop was er ineens en vanaf dat moment gaat het een stuk beter. Nog steeds waren er steeds die nare kwartjes, maar wel steeds minder. Gisteren begonnen de monteurs aan de keuken en vandaag is deze afgemaakt. Zodra iedereen weg was, totale ontlading, tranen van vreugde èn verdriet, tranen van boosheid èn opluchting, tranen van spanning èn ontspanning.

Gelijklopend aan dat gevecht met mezelf en de omstandigheden, liep ook mijn proces met Hilde. In de meest stressvolle periode niet de rust hebben en vinden om mijn stukje met Hilde voort te zetten, mijzelf continu verdoofd voelen, een afschuwelijk gevoel. En inmiddels weet ik dat juist in die stressvolle periodes het heel moeilijk is Hilde te voelen. Toen ik de knop had gevonden betekende dat ook weer een fijne balans tussen achterom kijken en vooruitkijken met Hilde èn zonder Hilde.

Dan ineens vandaag dat gevoel dat het een huis is, ons huis. Ineens zie ik weer kristalhelder voor me wat ik uitgedacht had en voel ik een hernieuwde energiebron in mezelf naar boven komen. Vanavond ben ik nog even met Levi naar het huis geweest, ik heb gelijk een bos kunstbloemen die ik met Hilde samen had gekocht meegenomen om de eerste stap van de verhuizing te demonstreren. De vaas met bloemen was al voorbestemd om op een speciaal plekje te komen. Sinds vanavond staat de vaas er ook. Het voelt goed, er is nog ongelooflijk veel werk te doen, maar wat is het fijn weer lucht te voelen, weer ruimte te zien, weer het beoogde huis te zien in plaats van een gebouw vol ellende, vol twijfel en vol teleurstellingen. Het perspectief heeft weer gewonnen, maar wat was dit zwaar. Ik snap heel goed dat allerlei instellingen zeggen geen grote beslissingen te nemen binnen 1 jaar na het overlijden van je partner. Het trekt een enorme wissel op je zijn, op je kracht, op je fysieke toestand. Dingen die me voorheen achteloos afgingen (vooral mentale dingen) gaan nu ineens niet meer vanzelf, ik ben bij lange na nog niet hersteld en misschien kom ik daar ook nooit meer, maar het is oké. Ik ben blij dat ik de knop weer heb weten te vinden en de focus op mezelf heb gelegd. Het geeft me rust, het geeft me ruimte, het geeft me lucht, maar misschien wel het mooiste van alles, het geeft me een nieuw thuis.