Clichés en zo...

Ik heb altijd gedacht dat alle clichés bestonden omdat ze allemaal waar zijn. Daar begin ik toch inmiddels wel aan te twijfelen. De tijd heelt alle wonden. Ik geloof niet dat er in mijn leven voldoende tijd beschikbaar is om deze wond te laten helen. En wat betekent dat eigenlijk, helen? Wanneer een wond zou helen, dan zie je er (bijna) niks meer van en veelal voel je er ook niks meer van. Daar gaat het dus mis met dit cliché. Ik kan me geen leven voorstellen waarin ik niet de pijn voel en niet de herinneringen (de mooie en moeilijke) voor me zie en ik zou het ook echt niet anders willen. Een andere is dat het tweede en derde jaar na het verlies van je partner mogelijk zwaarder zijn dan het eerste. Ik kon me dat werkelijk niet voorstellen en inmiddels begrijp ik wel wat daarmee bedoeld wordt. Het eerste jaar was ik heel erg gefocust op mijn eigen verdriet, mijn eigen pijn, de boosheid en het leren alleen te leven. Nu, ruim 15 maanden na Hilde haar overlijden, merk ik dat het besef pas volledig indaalt, dat dit voor eeuwig en altijd is, dat ik Hilde nooit meer zal zien, ruiken, voelen, horen of wat dan ook. Ook nu pas besef ik ten volle wat we hadden. Ik dacht altijd heel goed te weten wat we hadden, wat ik aan èn met Hilde had en zij aan èn met mij. Nu weet ik dat ik eigenlijk geen flauw idee had. Niet zomaar twee mensen die een relatie hebben, maar ook twee mensen die tot in het diepste in elkaar verweven zijn, tot op zielsniveau, die samen een levensfundament hebben gebouwd en gedeeld. Onuitgesproken routines, oneindig vertrouwen en heel veel ruimte. Ik mis niet alleen Hilde, maar ik mis ook dat fundament. Precies daarom voelt het alsof je alles opnieuw moet leren, voel je de onzekerheid waar je hem nooit gevoeld hebt, blijf je continu teruggrijpen op wat zo lang je veilige fundament is geweest. Ons leven samen was echt geen pad vol rozen, maar wat maakt het me trots dat wij ondanks alles zulke zielsverwanten waren, het had ook makkelijk anders kunnen zijn. Het geeft gelijk de diepte aan van een relatie, van onze relatie, van de liefde, maar ook van de kwetsbaarheid. Hilde heeft me laten beloven dat ik na haar dood open zou staan voor nieuwe liefdes. Na een aantal weigeringen van mijn kant en een zeer volhardende Hilde heb ik uiteindelijk beloofd dat ik dat op termijn zou doen. Vooral de eerste maanden na Hilde haar dood heeft me dat heel erg beziggehouden. Ik vond het heel lastig dat ik het uiteindelijk beloofd heb. Inmiddels heb ik dat niet meer zo erg, maar kan me anderzijds niet voorstellen dat er ooit weer zoiets zou kunnen zijn als wat ik met Hilde had, laat staan hoe je zoiets zou moeten opbouwen. En dat is helemaal oké.

Inmiddels wonen we ook alweer een maand in ons nieuwe huis en afgelopen week is ons oude huis overgedragen aan de nieuwe bewoners. Het moment van overdracht viel reuze mee, het proces ernaartoe had wel wat meer (emotionele) voeten in de aarde. Gelukkig verdween de ziel van ons huis met het leeghalen van het huis en met het vullen van het nieuwe huis was die ziel daar gelijk weer terug. Dat gaf en geeft rust en Hilde heeft in het nieuwe huis natuurlijk haar plek en ik voel dat het oké is, ook voor Hilde. Ze had deze nieuwe omgeving fantastisch gevonden, al had ze de afgelopen maanden echt meer dan vreselijk gevonden. Ik heb af en toe de verwondering van anderen nodig om zelf te beseffen wat ik in 3 maanden tijd gedaan heb. Ondanks al die kwartjes die verkeerd vielen, is het nu een nieuw thuis, 3 huizen ineen, met ieder zijn ruimte, maar ook met verbinding. Ik merk nu al dat die ruimte voor iedereen leidt tot een sterkere verbinding en dat is superfijn om te merken. Ik heb nog zeker voor een jaar werk en moet qua investeringen echt keuzes maken, maar hier nu wonen voelt goed, ondanks dat er best nog wat technische onzekerheden in de lucht blijven hangen. Dat alle deadlines nu achter de rug zijn geeft mij vooral heel veel rust, wanneer ik nu een dag geen zin heb, dan doe ik gewoon niks, die luxe heb ik in maanden niet gevoeld. Dat maakt dat ik ook weer uit mijn bubbel ben waarin ik alleen maar gefocust ben op de te klaren klus. Ik ben daar heel goed in, maar als het te lang duurt verlies ik het contact met mijn omgeving wel eens. Ondanks dat ik niet mee zou gaan met de fietsvrienden naar Italië heb ik, na aandringen van hen (viel best mee hoor), toch besloten mee te gaan en dat was de beste keuze. Heerlijk een aantal dagen ondergedompeld in La Dolce Vita, met lekker eten, drinken, mooie (en fijne) gesprekken, vertrouwd gezelschap en oh ja, ook nog fietsen om het Gardameer heen. Achteraf merkte ik pas hoezeer ik dat even nodig had. Tijdens de eerste dag van het fietsen was ik vooral boos. Best veel plekken rondom het Gardameer bevatten herinneringen waar ik, gezien de korte voorbereidingstijd, geen rekening mee had gehouden. Die plekken triggerden van alles en dat maakte me dus boos, boos dat ik hier was en Hilde hier niet mocht zijn. De dagen erna gaf gelukkig de nodige ontspanning.

En dan heel af en toe vraag ik mezelf af hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Realiteit is dat ik dag voor dag leven al moeilijk genoeg vind, laat staan ver vooruitkijken. Nog steeds kan ik overvallen worden door het besef dat ze niet meer leeft. Nog steeds vraag ik mezelf af: waarom Hilde? Vragen die geen antwoorden gaan krijgen. Dat het wel de goede kant opgaat weet ik gek genoeg ook echt wel. Mooie bevestiging daarvan was afgelopen week. Ik ging met een goede vriendin en lotgenoot mee zeilen, heerlijk, wat heb ik daarvan genoten. Een foto daarvan deed Levi en Noah allebei blij worden. Noah belde me op om te zeggen dat hij zo zijn eigen vader graag weer zag. En zo wil ik mezelf ook graag weer zien… Dus de tijd helpt met helen, maar de wond zal nooit helemaal geheeld zijn en ik zou niet anders willen.